Autoportret – Przestrzenie bezkresu - Kraków

środa, 2 grudnia 2009, godz. 18.30

Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki

pl. Szczepański 3a, Kraków

Z cyklu: Przestrzeń kultury

Czy przestrzeń bezkresna jest otwarta, czy zamknięta? Czy można się w niej gubić, czy też przeciwnie dusić? Być może eksplorując pozornie zewnętrzną „bezkresną” przestrzeń, w rzeczywistości badamy samych siebie.  O percepcji przestrzeni porozmawiają autorzy artykułów,  które ukazały się w ostatnim numerze „Autoportretu”: Andrzej Dybczak, Piotr Winskowski, Patrycja Trzeszczyńska. Spotkanie organizowane przez Małopolski Instytut Kultury i Bunkier Sztuki poprowadzi Przemysław Dul.

W najnowszym wydaniu pisma „Autoportret” poświęconym przestrzeniom bezkresu w redaktorzy zadają pytanie o bycie w przestrzeni, której granic się nie dostrzega. To człowiek wymyśla pojęcia takie jak bezkres czy nieskończoność. Niemniej jednak trudno szukać ich bezpośredniego przełożenia na rzeczywistość. Możemy mówić jedynie, że coś jawi nam się w ten sposób. Nasza percepcja odbiera przebywanie w przestrzeni „bezkresnej” jako doświadczenie graniczne, wywołujące nieprzewidywalne reakcje.

Zapraszamy!

„Autoportret – Przestrzenie bezkresu” nr 3 (28)2009

w numerze:

Andrzej Dybczak zabiera Czytelniczki i Czytelników w syberyjską podróż w czasie i przestrzeni,

Piotr Winskowski pokazuje, w jaki sposób architektura łączy wrażenie bezkresu z faktycznym ograniczeniem przestrzeni,

Rozmowa z Antonim Liberą o demaskowaniu iluzji nieogarnionego w twórczości Samuela Becketta i roli języka w uśmierzaniu egzystencjalnego lęku,

Tadeusz Sławek czyta miasto – zmienne, nieokreślone, ożywiane przez bezkres,

Agostino De Rosa oprowadza po Roden Crater w Arizonie – gigantycznym założeniu przyrodniczo-filozoficznym amerykańskiego artysty Jamesa Turrella.

Dotąd Autoportret interesował się głównie przestrzenią publiczną, czasem wkradając się do przestrzeni prywatnej i wykazywał coraz większe zainteresowanie przenośnym rozumieniem przestrzeni (przestrzeń jako metafora, jako kategoria kultury i tak dalej). Jednak, jakkolwiek rozmaite, wszystkie te ujęcia zawsze dotyczyły przestrzeni określonej. Uznaliśmy wobec tego, że nadszedł czas, by uczynić krok dalszy i spróbować sobie zadać pytanie o to, co dzieje się z człowiekiem, kiedy znajduje się w przestrzeni, której granic nie dostrzega. Nie przypadkiem człowiek znalazł się w środku sformułowania tematu numeru: to nie wynika tylko z tego, że w ogóle w programie Autoportretu przestrzeń obchodzi nas jako świadectwo człowieka i o człowieku, lecz także i przede wszystkim z dość oczywistej konstatacji, że jakakolwiek próba mówienia o przestrzeni bezkresnej w ujęciu obiektywnym jest z góry skazana na niepowodzenie. O bezkresności bowiem stanowi paradoksalnie właśnie człowiek. On to wymyślił takie pojęcia jak bezkres lub nieskończoność. Nadaremnie by szukać jakiegokolwiek bezpośredniego przełożenia tychże pojęć w otaczającej nas, wciąż niezbadanej rzeczywistości. Możemy mówić wyłącznie o tym, co   j a w i   s i e   n a m   jako bezkresne lub nieskończone. To przesunięcie na subiektywny odbiór sprawia, że obecny numer jest także poniekąd numerem o percepcji. Przebywanie w przestrzeni odbieranej jako bezkresnej jest doświadczeniem granicznym, wywołującym w różnych ludziach rożnego rodzaju nieprzewidywalne reakcje. Czy przestrzeń bezkresna jest otwarta, czy zamknięta? Czy można się w niej gubić, czy też przeciwnie dusić? Na końcu (który nie jest końcem) tej podróży narzuca się nieuchronnie jeden wniosek: eksplorując pozornie zewnętrzną przestrzeń bezkresną, w rzeczywistości eksplorujemy samych siebie.

„Autoportret. Pismo o dobrej przestrzeni”, wydawany przez Małopolski Instytut Kultury jest jedynym w Polsce czasopismem stworzonym z myślą o wszystkich zainteresowanych problematyką przestrzeni. Kwartalnik do nabycia m.in. w internetowym sklepie wydawcy.